Odmiany popu

Pop to najbardziej popularny gatunek muzyki, zatem w popularnych muzycznych stacjach radiowych i telewizyjnych usłyszymy muzykę w tej stylistyce najczęściej. Początki popu sięgają połowy wieku XX, jednak najpowszechniejszy stał się on w latach 90tych. Tak długa historia muzyki popowej pociąga za sobą fakt istnienia wielu odmian i podgatunków. Wyróżnić możemy: synthpop, brit pop, college rock, indie pop, twee pop, jangle pop, pop symfoniczny, dream pop, noise pop, power pop, avant pop, pop rock, indyjski pop, afro pop latynoski pop, j-pop (pop japoński), k-pop (pop koreański), c-pop (pop chiński). Muzyka pop ma do siebie, że jest reprezentowana głównie przez pojedyncze utwory, tzw. single i w przeciwieństwie do wykonawców np. rockowych, rzadko sięgamy po całe płyty wykonawców reprezentujących stylistykę popową. Pojedyncze utwory emitowane w mediach, które często osiągają status przeboju są słuchane zwykle intensywnie na przestrzeni krótkiego okresu czasu, zwykle się nudzą, a na ich miejsce pojawiają się nowe. Wynika to głównie z ich nieskomplikowanej formy i prostej melodii.

Pop rock

Muzyka poprockowa, to jak sama nazwa wskazuje, muzyka popowa z elementami rocka. Można tym określeniem też nazywać lżejszą muzykę rockową charakteryzującą się melodyjnością i przebojowością. Najczęściej instrumentarium jest zbliżone to instrumentarium typowe dla muzyki rockowej, czyli perkusja, gitara basowa, gitara elektryczna, gitara akustyczna i klawisze, przy czym spotkamy tu nieco inne proporcje w brzmieniach – partie perkusji są grane łagodniej, a gitary są częściej tłem na rzecz klawiszy, ewentualnie grają brzmieniami łagodniejszymi. Obecnie muzyka pop rockowa w swoim klasycznym wydaniu jest mało popularna i ustępuje takim gatunkom jak dance, czy r’n’b. Częściej spotkać natomiast możemy produkcje typowo popowe o zabarwieniu rockowym, które niejako nawiązują do gatunku pop rock. Przykładami wykonawców reprezentujących taki nurt są: Avril Lavigne z artystów zagranicznych i Doda (dawniej zespół Virgin), czy Łzy jeśli chodzi o wykonawców z Polski.

Pop klasyczny

O popie klasycznym dość ciężko mówić, zwłaszcza gdy niemal każdy utwór popowy nawiązuje do jakiegoś innego stylu. Niemniej jednak można tym mianem określić niektóre dokonania artystów w latach 80 i 90, jak np. płyta Dangerous Michaela Jacksona, czy kilka płyt Madonny, a także dokonania szeregu innych popularnych wówczas artystów. Dużo łatwiej mówić o popie klasycznym w Polsce, który cieszył się dużą popularnością w latach 90tych. Do jego najpopularniejszych przedstawicieli należeli tacy wykonawcy jak De Mono, Varius Manx, Magma, czy Kasia Kowalska (późniejsze dokonania). Dzisiaj na próżno szukać wykonawców popu klasycznego, gdyż większość z nich inspiruję się modną obecnie muzyką r’n’b czy dance.

Alternative pop

Alternative pop do podgatunek popu charakteryzujący się łagodnymi brzmieniami, jednak o dużo bardziej ambitnym podejściu producentów i wykonawców tej muzyki. Objawia się to w ciekawszych aranżacjach i nieco bardziej wyszukanej produkcji muzycznej w studio, np. w zakresie brzmień i wykorzystanych instrumentów. Przedstawicieli gatunku alternative pop można porównać do muzyków rockowych jeśli chodzi o ich pozycję w show businessie i podejście do grania muzyki. Niekiedy zarówno wizerunek jak i muzyka wykonawców alternatywnego popu ma wręcz punkowe podłoże. Przykładami takich wykonawców są np.: brytyjska grupa The Ting Tings, Hooverphonic i polska wokalistka Kasia Stankiewicz, której solowe dokonania w zakresie ambitniejszego popu nie odniosły większego sukcesu. Alternative pop cechuje się łatwymi i chwytliwymi melodiami, dynamicznym rytmem lub melancholią, wykorzystując do tego celu instrumentarium zarówno tradycyjne jak i elektroniczne, modyfikując je w dowolnym zakresie.

Dance

Muzyka Dance to dość powszechna i popularna już w latach 80tych, a jeszcze bardziej w ciągu ostatnich dwóch dekad odmiana muzyki pop. Charakteryzuje się zwykle stałym rytmem w średnim lub szybkim tempie i prostymi melodiami, niekiedy również z wyróżnioną partią basu. Muzyka dance od początku swojego istnienia jest tworzona przede wszystkim za pomocą syntezatorów i innych instrumentów klawiszowych. Najczęściej podstawą rytmu są powtarzane 4 uderzenia elektronicznego odpowiednika bębna basowego w równomiernych jednostkach rytmicznych, sporadycznie uzupełnianego o elektroniczny werbel lub klaśnięcie na każdą 2 i 4 ćwierćnutę. Muzyka dance, choć wpisująca się w nieskomplikowaną estetykę muzyki popowej, niekiedy nawiązuje do gatunku techno. Jednak podczas gdy muzyka dance skupia się na łatwych melodiach, muzyka techno posiada zbliżony rytm, jednak jej brzmienia są bardziej surowe i monotonne, a kompozycje zwykle nieco dłuższe. Pomostami pomiędzy muzyką techno i dance są takie gatunki jak house czy rave. W latach 90tych istniało dużo wykonawców reprezentujących muzykę z pogranicza techno i dance, zwłaszcza w Niemczech i innych krajach europejskich (np. Scooter, ATB).

R’n’b

R’n’b to gatunek wbrew pozorom mający dość długą historię, charakteryzujący się wyjątkowo rozległą ewolucją. Początkowo r’n’b (skrót od rhytm and blues), który powstał w latach 40 wywodził się z bluesa i jazzu i był reprezentowany głównie przez ciemnoskórych wykonawców. Charatkeryzował się dość szerokim instrumentarium, podobnym do instrumentarium wykorzystywanego w muzyce rockowej i jazzowej. Pierwszymi wykonawcami r’n’b o światowej sławie byli m.in.: Ray Charles, Tina Turner, Prince, czy Michael Jackson. Z czasem jednak r’n’b zaczęło bardziej przypominać muzykę soulową, nawiązującą też niekiedy do hip hopu, której w końcu nadano dość popowe zabarwienie, i to właśnie pod taką postacią mówi się o tej muzyce dzisiaj. Należy zauważyć, że od około dwóch dekad w r’n’b na próżno możemy szukać żywych instrumentów, takich jak perkusja, fortepian czy gitary, które dawniej były podstawą tej muzyki. Zastąpiły je automaty perkusyjne i muzyka programowana z użyciem komputerów i syntezatorów. Jednak wciąż muzyka r’n’b wykonywana jest głównie przez muzyków czarnoskórych, a nawet jeśli główny wykonawca jest biały, to najczęściej muzycy i producenci ciemnoskórzy biorą udział w jej tworzeniu. Dzisiaj muzykę tą rozsławiają tacy wykonawcy jak Rihanna, Beyonce, Ciara, Lauryn Hill czy Nelly Furtado. Ze względu na specyfikę gatunku, jego czołowi przedstawiciele podczas występów koncertowych posiłkują się zespołami wykonującymi tą muzykę na instrumentach na żywo.