Reggae i ruch rastafari

Reggae to stosunkowo młody gatunek muzyczny. Wywodzi się z Jamajki i największy rozwój przeżył pod koniec lat pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy to Jamajka uzyskała niepodległość. Ten najbardziej rozpowszechniony i znany jamajski gatunek muzyczny stanowi swoisty miks wielu różnych gatunków muzycznych oraz kultur afrykańskich. Odnajdziemy tu bluesa, calypso, mento, raga, soca, salsa, rumba, a nawet muzykę indian Ameryki Południowej. Muzyka reggae ewoluowała przez lata zmieniając nieco formę i nazwę. Funkcjonowała już jako mento, ska, bluebeat, rocksteady, aż w końcu w 1967 roku po raz pierwszy Toot Hibbert użył nazwy reggae. Nazwy, która według różnych źródeł ma różne pochodzenie: pochodzi od nazwy plemienia Regga znad jeziora tanganika, inna teoria głosi, że nazwa pochodzi z hiszpańskiego i oznacza króla muzyki, według jeszcze innej wersji jest to dowcipne słowo oznaczające zarówno rytm i zmysłowe brzmienie muzyki reggae. Muzyka reggae ściśle wiąże się także z ruchem rastafari. Bardzo charakterystyczne da reggae jest wykorzystywanie jednego rytmu i budowanie w oparciu o niego wielu różnych utworów o podobnym charakterze ale innym przekazie.

Ruch Rastafari

Ruch Rastafari to ruch duchowej świadomości zapoczątkowany w latach trzydziestych dwudziestego wieku na Jamajce. Wywodzi się on z walk o równoupranienie rasowe, jakie toczyły się wówczas na Jamajce. Głównym założeniem ruchu jest wiara, że najwyższy bóg Jah jest duchem, któ®y objawia się ludziom w różnych postaciach, między innymi w osobie Ras Tafari Makkonena, etiopskiego króla znanego również jako Haile Selassie I. Głownym przesłaniem i mottem ruchu rastafairańskiego jest przesłanie wygłoszone przez cesarza i głoszące, że według niego pokój na świecie zapanuje dopiero wówczas, kiedy kolor ludzkiej skóry będzie miał nie większe znaczenie niż kolor oczu w ocenach innych ludzi i ich wartości. Stąd też podatnym gruntem dla rozwoju ruchu rastafari było środowisko walk o równoupranienie rasowe na Jamajce. Członkwoei ruchu rastafari uważają za obraźliwe określanie ruchu mianem rastafarianizmu, gdyz według nich wszelkie wyrazy zakońcozne na –izm istnieją tylko po to by wprowadzac podziały. Symbole ruchu to przede wszystkim Lew Judy, który symbolizuje nieustraszoność Ras Tafariego, kolory: zielony, żółty i czerwony oznaczaja kolejno Afrykę, zagarnięte przez kolonizatorów złoto i krew. Dredy to symbol Lwa Judy, czyli niezłomnego ducha i nieustraszoności.

Obecnie rastafarianie kojarzeni będą przede wszystkim z kolorowym ubiorem, dredami na głowie oraz muzyką reggae. Nie zawsze jednak tak było, ruch rastafari jest bowiem ruchem świadomości duchowej. Zapoczątkowany został on w latach trzydziestych na Jamajce w środowiskach, które przede wszystkim walczyły o równouprawnienie rasowe i brak dyskryminacji właśnie na tle rasowym. Wyrastać będzie także z specyficznej interpretacji proroctwa biblijnego, posiada aspiracje społeczno kulturalne osób czarnoskórych. Rozpowszechniał się jednocześnie z migrowaniem mieszkańców Jamajki w różne rejony świata oraz właśnie poprzez muzyką. Nazwa ruchu pochodzić będzie od imienia chrzestnego cesarza a mianowicie Ras Tafari, co w jego języku oznaczać będzie straszliwego księcia.

Roots reggae

Ta forma muzyki charakterystyczna będzie przede wszystkim dla rastafariańskiego odłamu muzyki reggae. Sam termin natomiast oznaczać będzie muzykę korzeni. Powstanie tego gatunku, czy też stylu muzycznego to przełom lat sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych wieku dwudziestego, co miało miejsce na Jamajce, później natomiast rozwijał się prężnie na całym świecie tak naprawdę. Roots reggae jest muzyką, która będzie duchową, liryka w jej przypadku wysławia między innymi najważniejsze postacie religii oraz ruchu filozoficznego jakim jest właśnie rastafari, gdzie trwa kult jednego z cesarzy Etiopii a mianowicie Haile Selassie, który uważany jest przez rastamanów za ostatecznego i końcowego mesjasza, który opisany został w chrześcijańskiej apokalipsie. Częstymi tematami poruszanymi przez ten temat muzyki była bieda, upór wobec życia, czy też przemoc stosowana przez drugich ludzi, czy też przez tych, którzy sprawują władzę.

Riddim

Riddim to jamajska odmiana angielskiego słowa oznaczającego rytm. Jest o charakterystyczny dla muzyki reggae schemtat rytmiczny składający się najczęściej z linii basu lub basu połączonej z perkusją, który nadaje muzyce reggae jej niepowtarzalny klimat. Bardzo często wiele piosenek opartych jest na tym samym riddimie, różnią się tylko słowami i linią melodyczną. Riddim to takie bujanie się, ciągły luz w kolanach i biodrach. Odprężenie, nie przejmowanie się niczym. Rastafarianie często palą marihuane tworząc swoje utwory, stąd ten luźny i relaksujący rytm. O, przepraszam – riddim.

Dredy

Dredy, mimo że tak silnie kojarozne z muzyką reggae i ruchem Rastafari, nie wywodzą się jednak z Jamajki. Zostały pradopodobnie zapożyczone według jednej teorii z kultury Indyjskiej, według drugiej od zuluskich wojowników. Pierwsze wzmianki o dredach pojawiają się już około 2500 roku przed naszą erą. W pochodzących z tych czasów utworach bóstwo Sziwa oraz jego wyznawcy opisywani są jako jaTaa, co oznacza osobę noszącą skręcone loki. Współczesne dredy zaś pojawiły się dopiero w 1950 roku na Jamajce. Dredy powstają przez tapierowanie grzebieniem i ręczne skręcanie czystych i suchych włosów. Z czasem dojrzewają i stają się tak jednolite, że nie sposób odróżnić w nich pojedynczych włosów. Inną metoda jest wciąganie do środka natapirowanych włosów przy użyciu szydełka.

Marihuana

Stereotypowy fan muzyki reggae kojarzyć będzie się nam z kolorowymi ubraniami w kolorach przede wszystkim jamajskich, z dredami na głowie w dosyć obfitej ilości oraz skrętem w ręce, czy też popularnym ziołem w jakiejkolwiek innej odmianie. Sama w sobie marihuana jest wysuszonym kwiatostanem, w którym znaleźć będziemy mogli także domieszkę liści, pochodzącym z żeńskich roślin konopi, która zawiera substancje psychoaktywne, o czym przekonał się już nie jednej, który jej próbował. Spożywanie marihuany jest w większości krajów nielegalnym, a same zioło zaliczane jest do narkotyków, ale i tak cieszy się bardzo dużą popularnością.